رد شدن به محتوای اصلی

پست‌ها

●اشعار فرزانه شیدا درکتاب بعُد سوم آرمان نامه ارد بزرگ بخش دوازده (۱۲)

اشعار فرزانه شیدا در کتاب بعُد سوم آرمان نامه ارد بزرگ ● ● بخش دوازده (۱۲)● __۱ __ غروب غم ______ در غروب هزار اندیشه وخیال اگر درب خانه ی مرا بانک زدی تنهائیم را نخواهی دید ونه غروبین غمگینم را مرا بسیار خندان دیده اند میهمانان من! اما غروب را چون غروب , دلگیرم ونمیخواهم اینگونه ببینی مرا... نگاه غمگین غروبینم را تنها« آشنا» اشکهای من است که دلتنگی ام را آرام میدهد... تو اما هرگز نگاهم را غمگین نخواهی دید ...چون بگشایم درب خانه را... بروی نگاه تو! ...لبخند من به پیشواز تو خواهد شتافت...آنگاه که گشوده گردد درب خانه ام درغروب هنگام غم. مرا همیشه شادان دیده اند, یاران من مرا همیشه خندان دیده انددوستان من 21/ مردادماه /1382 2003 جوئن - اسلو /نروژ _____فرزانه شیدا___ ۲● ___ آینـه...___ آینـه... اینگونه غمگین دیده بر چشمم مدوز من کجا گفتم که یک عاقل و یا فرزانه ام ؟! گرچه میسوز د دلم همواره در « شیدا شدن » من هنوزم یک دل دیوانه ی دیوانه ام !!! با من ازدنیا مگو قید جهان را ,زد دلم قلب غمگین مانده جا و دفتر و پیمانه ام گوشه ی تنهائیم خوش باد و یاد و خاطره بعدازاین بازندگانی هم دگرِ، بیگ...

●اشعار فرزانه شیدادرکتاب بُعد سوم آرمان نامه اُرد بزرگ(11)

اشعار فرزانه شیدادرکتاب بُعد سوم آرمان نامه اُرد بزرگ ● بخش یازدهم(11) ۱● ______ بیـا امـشب ___ بیاامـشب مرا,از غـم رهـا کن طبیبم باش و دردم را شــفا کن بیا بابوسـه ای گرم وتوانبخش تـب سـوزان ِعـشقم را دوا کن بیـااز هـجر تو بیـمارم امـشب مرا ازدرد جــانسـوزم رهـا کن بیـا حتی اگـر، نآئی بـدرمان بیـا پــس باغــمم ودرد صفا کن بیـا با نغـمه ی این اشکِ رقصان بـرقــص وُبـر دل زارم جـفاکن بیا جانم بگیر و درد بُستان ولی تـا زنده ام ، بـرمـن وفا کن بیا یاری کن و دل را مَرنجان مرا زین درد جانسوزم جدا کن ___۱۳۶۰/۹/۱۷ آذرماه .ف.شیدا ___ ۲ ● __ دل نغمه ها __ در پیش ِچشم ِدلم, شمع ِ«هستیم » همواره میچکید قطره به قطره به پای درد خون میشدم به نگاهی که غم کشید در روزگار صدایِ دلانِ سرد درنغمه های دلم آب میشدم دربی صدائی ِ قلبِ شکسته ام با دل به سخن آمدم ...ولی... دل خیره بود براین پای بسته ام « باران » شدم به تمامیِ « بودنم» رویای آبی و سبزم فرو به ابر پنهان گریست به صحرای غصه ها در راه های سکوتم به پای صبر روزِ« صدا »بدورنم فغان کشید روزی که دل زصبوری گذشته بود انگار پای دلم دررسیدنی آخر دَری به خا...

●اشعار ف.شیدادرکتاب بعُد سوم آرمان نامه اُردبزرگ بخش دهم(10)

●اشعارف.شیدا درکتاب بعُد سوم آرمان نامه اُردبزرگ●بخش دهم(10) ۱/● نه دیگر « خویش» می بینم ، دراین وادی تنهائی نه تنهائی، مرا داند ، زخود , در سوزِ رسوائی منم عاشق ، دراین دنیا, « ‌نه دیگر من » ,نه دیگر « تو » « منم», «ما » شد , زمانی که ،شدم ،«درگیر شیدائی »! / شنبه 7آذر 1388 ـــ فرزانه شیدا ـــ ۲/● ____ « خود» ____ نه در خود غرقه ای بودن نه از خود غافلی گشتن وجود «پنیه ی خود» را بباید درجهان « رشتن » ... تو چون کودک بدنیایت زمانی ساده وخردی ببین اما به جسم «خود» چه دادی؟ چُون ثمر بردی؟ « رضا باید شدن ازخود » دراین دنیای بس فانی به خوشنامی اگر خواهی بدنیا تا ابد مانی به پرواز ِدل وروحت جهان را سازدیگر باش به آهنگی ز پروازت تومرغی شاد وبرتر باش شنبه 7آذر 1388 ـــــ فرزانه شیدا ـــــ ۳/● ____ بیا...تو, هم...___ بیا توهم مثه من,دل رو بزن بدریا غمها روتحویل نگیر , بخندبه ریش دنیا بگو توهم به غمها, بی خیاله دل ما ما اسیرت نمیشیم,نه امروزونه فردا ! ... بیا ماهم نترسیم از قدمای بلند روی لبا بزاریم , لطف ِسلام و لبخند بیا دیگه نترسیم که دنیا ما رو شسته گرچه که شُسته رُفته, آویزونیم ر...

● اشعار فرزانه شیدا در کتاب بُعد سوم آرمان نامه اُرد بزرگ● بخش نهم●

اشعار فرزانه شیدا در کتاب ● بُعد سوم آرمان نامه اُرد بزرگ ● ● بخش نهم● ۱_ ● ــــــ نگاهی باز( رهائی) ـــ بخود گفتم دمادم لحظه در لحظه: نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد و گوید با دلم سوگند گرم بودنی با عشق نگاهی باز باید تیره گی های دلم را روشنی بخشد و یکبار دگر از رویش سبز اهورائی بگوید باز دلی باید توان و قدرتش باشد که آتش را بنام زندگی همواره روشن کرده, قلبم را, بسوزاند نه اما ازسر اندوه که تنها از سر گرمای عشقی گرم و جاویدان نگاهی باز باید سایبان خستگی های دلم باشد و دیدم ناگهان من دیدگانی گرم و سوزان را و دلبستم تمام زندگی بر او و شبهایم چه گرم و وه چه نورانی تمام آتش این زندگانی را به قلبم داد کنون میسوزم از آن شعله هردم به هر روز وشبی همواره پی در پی و دل میگویدم :خود بوده ای آخر که آتش را دمادم یاد میکردی کنون بامن بسوز وباز هم در شعله آتش به فریاد دلت فرمان بده : ای دل !بسوز و بازهم خاموش دنیا باش بسوز و بازهم اشک دل ودیده ز چشمانت بگیر و باز هم با خود بگو هردم : زپا هرگز نمی افتم ولی افسوس ولی افسوس در این شعله ها دیگر توانی نیست . رهایم کن مرا آخر... که تا گ...