رد شدن به محتوای اصلی

پست‌ها

نمایش پست‌هایی با برچسب بعُد سوم (آرمان نامه ارد بزرگ) فر گرد *پیوند*

بعُد سوم (آرمان نامه ارد بزرگ) فر گرد *پیوند*

*به خداوند وبه عشق وبه محبت سوگند نبرد جز اجلی قلب مرا زین پیوند توبدیوانگیم باز بخند وبه جفا دیده را بردیوانه ی عاشق بربند من نگاهم به درو دیده پر از اشک غم است تو مرا درغم خود اینهمه غمگین مپسند فرزانه شیدا ● بعُد سوم آرمان نامه ارد بزرگ ● ● فرگرد پـیوند● سعدی » بوستان » باب سوم در عشق و مستی و شور شنیدم که بر لحن خنیاگری به رقص اندر آمد پری پیکری ز دلهای شوریده پیرامنش گرفت آتش شمع در دامنش پراگنده خاطر شد و خشمناک یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟ تو را آتش ای یار دامن بسوخت مرا خود به یک‌باره خرمن بسوخت اگر یاری از خویشتن دم مزن که شرک است با یار و با خویشتن چنین دارم از پیر داننده یاد که شوریده‌ای سر به صحرا نهاد پدر در فراقش نخورد و نخفت پسر را ملامت بکردند و گفت از انگه که یارم کس خویش خواند دگر با کسم آشنایی نماند به حقش که تا حق جمالم نمود دگر هرچه دیدم خیالم نمود نشد گم که روی از خلایق بتافت که گم کرده خویش را باز یافت پراگند گانند زیر فلک که هم دد توان خواندشان هم ملک زیاد ملک چون ملک نارمند شب و روز چون دد ز مردم رمند قوی بازوانند و کوتاه دست خردمند شیدا و هشیار مست گه آسود...